Czy zdarzyło wam się kiedyś "wyśnić" niezwykle sugestywny, spójny i do tego ciekawy sen, a po przebudzeniu stwierdzić, że była to wizualizacja lecącego akurat w radiu opowiadania ? Mnie tak.

Kiedyś nad ranem śniłem, że jestem tajnym agentem i na pokładzie jakiegoś statku (czy okrętu) szpieguję, likwiduję jakichś ludzi itd. Kiedy obudziłem się, okazało się, że w pokoju głośno chodzi radio. Zdążyłem tylko usłyszeć "Wysłuchali państwo xx części książki "doktor No" z serii o agencie Bondzie" i już wiedziałem, co śniłem.

Czy zdarzyło wam się, że wasz umysł "wmontował" w sen jakieś zewnętrzne dźwięki, czy inne bodźce ? Mnie tak. Kiedyś śniło mi się, że majstruję przy jakimś skomplikowanym urządzeniu. Musiałem połączyć ze sobą całe mnóstwo kabelków. Kiedy wreszcie połączyłem ostatnie dwa - urządzenie zaczęło "pikać" i obudziłem się. To "pikał" mój budzik. Takich przykładów można by podać wiele. Na pewno każdy kiedyś sam spotkał się z takim zjawiskiem.

Dlaczego tak się dzieje ? Naukowcy zajmujący się snem odkryli, że sen ludzki składa się z dwóch, naprzemiennie występujących stanów: snu głębokiego i snu płytkiego. Każdy z nich trwa od kilku do kilkudziesięciu minut i powtarza się od kilku do kilkudziesięciu razy w ciągu nocy. Nas interesował będzie jedynie sen płytki (tzw faza REM). To właśnie w tej fazie pojawiają się marzenia senne. I nieprawdą jest, że są ludzie, którym nic się nie śni. Śnimy wszyscy, lecz wielu z nas notorycznie budzi się podczas snu głębokiego i nie pamięta swoich snów. Gdybyśmy mieli możliwość wyboru chwili przebudzenia, wielu z nas pamiętałoby nawet po kilka snów z każdej nocy.

W procesie snu są jednak jeszcze co najmniej dwa momenty o szczególnych właściwościach. To moment zasypiania i chwile tuż przed przebudzeniem (zakładając, że występuje akurat faza REM). W obu przypadkach nasz mózg osiąga wtedy stan zbliżony do hipnozy. Z jednej strony zostaje wyłączona zewnętrzna percepcja, z drugiej - jeszcze/ już mózg nie "przełączył się na jałowy bieg" i może rejestrować niektóre bodźce zewnętrzne i "z braku lepszego zajęcia" przekładać je na język obrazów. Moment zasypiania do tego stopnia jest procesem ciekawym, iż jako jeden z prostszych sposobów nauki osiągania relaksacji, stanów medytacyjnych i OBE zaleca się obserwację wszystkich towarzyszących mu odczuć. Jeśli nauczymy się na zawołanie osiągać te odczucia - nauczymy się kontroli nad swoim umysłem. Jeśli takie możliwości pojawiają się w stanie tak krótkotrwałym, chwiejnym i trudnym do kontrolowania, to jakie możliwości może dawać ten stan w pełnej kontroli, czyli hipnoza ? Prześledźmy kilka przykładów:

1. sugestie negatywne - osobie zahipnotyzowanej sugerujemy, że w jej otoczeniu nie ma przedmiotów, czy osób, które faktycznie tam się znajdują
2. sugestie pozytywne - odwrotność poprzednich - sugerujemy obserwację zjawisk faktycznie nie mających miejscach.
3. Wreszcie regresja hipnotyczna - ponowne przeżywanie jakiegoś zdarzenia, czy momentu życia

Skomasowanie tych zjawisk daje hipnozie palmę pierwszeństwa w dziedzinie niezwykle realnej wizualizacji i to nie tylko na płaszczyźnie obrazu, ale także wszystkich innych bodźców fizycznych dostępnych dla naszych zmysłów oraz wszystkich możliwych emocji. Oto bowiem historię opowiedzianą zwykłymi słowami osoba zahipnotyzowana przeżyje w całej pełni doznań, a po wyjściu z stanu hipnozy pamiętać będzie równie realnie, jak zdarzenia prawdziwe.

W dawnych czasach, kiedy nie miałem jeszcze pojęcia ani o specyfice snu, ani tym bardziej o hipnozie - marzyło mi się urządzenie zdolne do zapisywania i odtwarzania snów oparte na wielościeżkowym magnetofonie i zespole czujników przymocowanych do głowy śpiącego. Zdziwiłbym się wtedy pewnie, jak blisko byłem właściwego rozwiązania. Zdziwili by się też pewnie twórcy wielu tak popularnych dziś urządzeń typu "mind-machine". Właściwe bowiem rozwiązanie pojawiło się dopiero po skonstruowaniu tychże urządzeń. Przypomnijmy, że "mind-machine" (takie, jak na przykład "SITA learning") mają na celu wprowadzenie naszego umysłu w stan głębokiej relaksacji, pewnego rodzaju transu, podczas którego umysł staje się z jednej strony bardziej bezkrytyczny, z drugiej zaś znacznie bardziej chłonny. Wspomniana wyżej SITA wykorzystuje ten stan do przyspieszonej nauki języków obcych. Zasada działania takiego urządzenia oparta jest na zjawisku zwanym "biofeedback", czyli biologiczne sprzężenie zwrotne. W okularach SITY umieszczono dwie czerwone diody, przy nosie natomiast znajduje się czujnik (prawdopodobnie mikrofon) reagujący na oddech. Pulsowanie diod zsynchronizowane jest z szybkością oddechu rejestrowanego przez czujnik. Im wolniejszy staje się oddech, tym wolniej pulsują diody, co z kolei "uspokaja" umysł i powoduje spowolnienie (między innymi) oddechu. Dodatkowym bodźcem działającym na mózg jest generowany przez urządzenie dźwięk o określonej częstotliwości (częstotliwość Theta - kilka herców). W momencie, kiedy delikwent korzystający z urządzenia uzna, że stan jego relaksacji jest wystarczający do rozpoczęcia nauki, włącza magnetofon z taśmą zawierającą nagrane lekcje. Odsłuchiwany materiał trafia nie tyle do pamięci świadomej, ile do podświadomej - człowiek uczony tą metodą nie szuka w pamięci słówek, wypływają one w tych momentach, kiedy są potrzebne i to nie jako pojedyncze słowa, które następnie trzeba poddać odmianom i połączyć z innymi, lecz jako całe gotowe zwroty. W takiej bowiem postaci zostały do pamięci zapisane.

Co urządzenie to i opisane jego możliwości mają wspólnego ze snami, albo hipnozą ? Wyobraźmy sobie, że na taśmie zapisane mamy nie lekcje języka obcego, lecz specjalnie opracowany program zawierający kolejno (przy założeniu, że jedna strona kasety ma długość 30 min):

1. sugestie wprowadzające w stan hipnozy (powiedzmy 4 minuty)
2. fragment naszej ulubionej książki przepisany tak, żeby interesujący nas bohater występował w drugiej osobie ("ty idziesz", "ty robisz" itd.) i odpowiednio przeczytany (około 25 minut)
3. sugestie wyjścia z hipnozy z jednoczesnym zaznaczeniem, żeby pamięć całej sesji pozostała (około 1 minuty)

No cóż. Rynek produkcji takich kaset w krótkim czasie opanuje cały świat i właściwie może wyeliminować kino. Żaden bowiem efekt specjalny, czy rozwiązanie techniczne nie jest w stanie zastąpić realnego przeżywania akcji. Czego sobie i wszystkim czytającym ten tekst życzę.

Pozostaje mi jeszcze mieć nadzieję, że kiedy ten system się upowszechni, przynajmniej niektórzy pamiętać będą o jego pomysłodawcy.

Alex44